Egypte bestaat uit twee delen: het lange smalle Nijldal, Opper-Egypte genaamd en de brede delta aan de kust, Neder-Egypte. Beide delen vormden eerst afzonderlijke koninkrijken, maar ze werden omstreeks 3000 v. Chr. verenigd onder één vorst, de farao. De Egyptenaren bleven echter altijd spreken van de ‘’Twee landen’’ als ze hun land bedoelden. De farao’s, die als goden vereerd werden, tooiden zich met kronen en scepters, die aan de twee oorspronkelijke rijken herinnerden.

De Koning en zijn graf
De farao’s waren machtig genoeg om voor zichzelf, ten koste van geweldige inspanningen, de beste graven te laten bouwen. Aanvankelijk waren dit de piramiden, maar toen deze niet veilig bleken voor grafrovers, werden de graven in de rotsen uitgehakt. Ook dit hielp niet. Hoe slim men de ingang van de graven ook trachtte te verbergen, steeds weer lukte het rovers om binnen te dringen. Slechts één graf in het Dal der Koningen werd in 1922 vrijwel ongeschonden aangetroffen, dat van de vrij onbelangrijke farao Toetanchamon.