Een reizende tentoonstelling door Nederland en Marokko
juli – augustus 2009
RifTour is een bus vol Marokkaanse migratieverhalen. De zes weken durende tour gaat over succesverhalen, pijnlijke herinneringen, hoop en heimwee, laat oude foto's, verkleurde video's en verbleekte diploma's zien, versterkt met weemoedige liedjes en theater.
Bekijk op www.riftour.nl het hele logboek! (opent in nieuw venster).
(Lees ook het artikel in de Volkskrant van 16-07-2009)
Uit het logboek:
Heimwee top 3 (geschreven door Aniek op 28 juli 2009)
De jongeren die wij hier spreken zijn vaak blij in Marokko te zijn, maar Nederland wordt natuurlijk ook gemist! Niet voor niets gaan de meeste auto’s flink beladen richting Marokko, vol Nederlandse producten. Zie hier een heimwee top 3:
1. Eten: ‘pindakaas, hagelslag, boter en kaas’
2. Orde: ‘afspraak is afspraak’
3. Thuis: ‘je eigen bed, je eigen douche, je eigen ding’
Andersom vertellen de jongeren ons ook wat ze in Nederland zo van Marokko missen. Een vakantie top 3:
1. Familie: ‘je hebt meteen weer die band’
2. Zomer: ‘ik hoorde dat het regent in Nederland’
3. Roots: ‘toch waar je vandaan komt’
De heimweegevoelens gaan dus twee kanten op. Veel jongeren zeggen ‘ik voel me thuis in Nederland en Marokko’, maar ook ‘ik word in beide landen als allochtoon gezien.’
Nador (geschreven door Femke op 25 juli 2009)
De tweede dag in Nador. Op een prachtige locatie, onder de palmbomen van de boulevard Mohammed V en in zicht van de zee. Veel belangstelling zonder dat het té druk werd, veel enthousiaste Nederlanders en geïnteresseerde locals, een man die een prachtig migratielied kwam zingen, meerdere bezoekers die ons eerder in een dorp hadden gezien en nog een keer langskwamen, mooie verhalen en een uitbundig publiek bij het optreden van komiek Jaouad. En: veel meer vrouwen in en om de bus dan in sommige kleine dorpjes. Een RifTour avond zoals hij bedoeld was.
De bus is in Targuist (12-07-2009)
In Targuist, de vierde stad in onze Riftour, is het weer een drukte van jewelste!
Op een groot plein, waar ook een mooie fontein prijkt, reserveren we een plekje. Tot onze verbazing, maar ook wel geruststelling, staan de dranghekken al klaar. Van alle uithoeken van de stad stromen mensen, jong en oud, naar het plein toe. In het Arabisch en het Berbers kondigen we aan wat de bedoeling is. De boodschap is duidelijk: verboden toegang voor kinderen! Op deze manier krijgen volwassenen meer tijd om de expositie te bekijken. We worden ondersteund door aardige mannen van de gemeente, onze lokale assistenten. Steeds mogen vijf mensen de bus in. Iedereen is razend enthousiast. De gastvrouwen hebben hun handen vol aan alle vragende en nieuwsgierige mannen. Mannen inderdaad. De hele avond hebben we geen enkle vrouw in de bus gehad. Zonder overdrijven kunnen we zeggen dat Targuist een echte mannenstad is.
De kinderen waren natuurlijk teleurgesteld dat ze niet naar binnen mochten. Voor hen hadden we een verrrassing. We hadden nog honderd bouwplaten van de Riftourbus. Nadia, een van de gastvrouwen, riep alle kinderen bij zich. Het was nog een hele klus om de kinderen tot bedaren te brengen en ze voor toe doen hoe je een 3D bus moest knippen. Er waren lang niet genoeg bouwplaten voor alle kinderen. Uiteindelijk, na veel gegil en gecorrigeer liepen de kinderen twee aan twee, met een veroverde bouwplaat, het plein over!
De avond in Targuist is geslaagd. Er waren ontzettend veel Marokkaanse Nederlanders aanwezig in en rondom de bus. Amar, die optrad in het Berbers en het Nederlands krijgt de handen makkelijk op elkaar. Volledig uigeput, maar wel voldaan, wandelen we naar het dischtsbijzijnde restaurant. Het is dan al bijna middernacht. Met een volle maag dromen we weg op onze hotelbedjes......Er volgen twee welverdiende rustdagen. Woensdag staan we weer klaar om de mensen te ontvangen, deze keer in Beni Bouayach.
Torres, 10-07-2009 
Na het bruisende AlHoceima komen we vandaag in een volledig andere wereld terecht. In Torres staat de bus niet in het kleine dorpje zelf, maar aan het bijbehorende strand!
De Nederlanders die hier de zomer doorbrengen zijn duidelijk nog onderweg, maar dat mag de pret niet drukken. De lokale strandbezoekers tonen zich zeer geïnteresseerd in de expositie. Sommigen zijn speciaal van één strand verderop gekomen. Zij zijn gelokt door gastvrouw Nadia en haar megafoon. Terwijl de ‘Marokkaanse Marokkanen’ in AlHoceima alleen een vluchtig rondje door de bus maakten, worden hier alle foto’s aandachtig bestudeerd en ontstaan er levendige gesprekken over de geschiedenis en de gevolgen van migratie. Sommige mannen zijn zo geraakt door de verhalen dat ze hun kinderen van huis gaan halen, zodat ook zij dit stukje geschiedenis meekrijgen.
Jawad Ahidar, die in de tweede helft van de tour de theatershow zal verzorgen, beleefde vanavond zijn vuurdoop. Hij gaf meteen blijk van een groot improvisatievermogen – omdat de Nederlandstalige show aan dit publiek niet besteed was deed hij zijn verhaal in het Berber.
Later nam de avond een bijzondere wending toen een man uit het publiek zich ontpopte als een verhalenverteller en de aanwezigen vermaakte met migratieverhalen op rijm! Tot ver nadat de zon vlak achter de bus in de zee is gezakt blijven de mensen in uitgelaten stemming rond de bus drommen.